Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 61

Eyvah! Aldandık. Şu hayât-ı dünyeviyeyi sâbit zannettik. O zan sebebiyle bütün bütün zâyi ettik. Evet şu güzeran-ı hayât bir uykudur, bir rü'ya gibi geçti. Şu temelsiz ömür dahî, bir rüzgâr gibi uçar, gider...

Kendine güvenen ve ebedî zanneden mağrur insan, zevâle mahkûmdur. Sür'atle gidiyor. Hâne-i insan olan dünya ise, zulümât-ı ademe sukut eder. Emeller bekasız, elemler ruhta bâki kalır.

Mâdem hakikat böyledir; gel ey hayata çok müştak ve ömre çok talib ve dünyaya çok âşık ve hadsiz emeller ile ve elemler ile müptela bedbaht nefsim! Uyan aklını başına al! Nasılki yıldız böceği, kendi ışıkçığına itimat eder. Gecenin hadsiz zulümatında kalır. Bal arısı, kendine güvenmediği için, gündüzün güneşini bulur. Bütün dostları olan çiçekleri, Güneşin ziyâsıyla yaldızlanmış müşâhede eder. Öyle de: Kendine, vücuduna ve enâniyyetine dayansan; yıldız böceği gibi olursun. Eğer