Sünnet-i Seniyye Ris. — Sayfa 92

ittiba' etmek, gâyet müstahsendir. Çünkü herbir hareket-i âdiyesinde, çok menfaat-ı hayatiye bulunduğu gibi, mütâbaat etmekle o âdâb ve âdetler, ibâdet hükmüne geçer.

Evet mâdem dost ve düşmanın ittifakıyla, Zât-ı Ahmediye (A.S.M.) mehâsin-i ahlâkın en yüksek mertebelerine mazhardır. Ve mâdem bil'ittifak nev-i beşer içinde en meşhur ve mümtâz bir şahsiyettir. Ve mâdem binler mucizatın delâletiyle ve teşkil ettiği âlem-i İslâmiyetin ve kemâlâtının şehâdetiyle ve mübelliğ ve tercüman olduğu Kur'ân-ı Hakîm'in hakâikının tasdikiyle, en mükemmel bir insan-ı kâmil ve bir mürşid-i ekmeldir. Ve mâdem semere-i ittibâıyla milyonlar ehl-i kemâl, merâtib-i kemâlâtta terakkî edip saâdet-i dâreyne vâsıl olmuşlardır. Elbette o Zâtın sünneti, harekâtı, iktida edilecek en güzel nümûnelerdir ve takib edilecek en sağlam rehberlerdir ve düstur ittihaz edilecek en muhkem kanunlardır.

Bahtiyar odur ki, bu ittiba-ı Sünnette hissesi ziyâde ola. Sünnete ittiba' etmeyen, tenbellik eder ise, hasaret-i azîme; ehemmiyetsiz görür ise, cinayet-i azîme; tekzibini işmam eden tenkid ise, dalâlet-i azîmedir.

İkinci Mes'ele:Cenâb-ı Hak Kur'ân-ı Hakîm'de:

ferman eder.