Lezzetperestlerin nazar-ı dikkatine

kuruşa, ağıza girmeden, boğazdan geçtikten birdirler.

Yalnız birkaç saniye, ağızda bir fark var. Müfettiş ve kapıcı olan zaikayı taltif ve memnun etmek için, birden ona gitmek, israfın en sefihidir.

Eskide ekser İslâm aç değildi, tereffühe ihtiyar var idi. Şimdi açtır, telezzüze ihtiyar yoktur.

* * *

Lezzetperestlerin nazar-ı dikkatine

İnsan eski zamanını düşünse, ya lisanı veya kalbi, ya âh, âh veya oh, oh tahattur veya telaffuz edecektir.

Âh, müstetir elemin tercümanıdır. Oh, ruhta muzmer bir lezzet ve nîmetin muhbiridir.

Âh'ı dedirten, lezaiz-i mâziyenin tasavvur-u zevâlidir. Çünkü zevâl-i elem lezzet olduğu gibi, zevâl-i lezzet de elemdir. Şâirlerin divanları, tasavvur-u zevâl-i lezzetten gelen bir elem-i fikrînin birer feryadıdır.

Oh yâni Elhamdülillah dedirttiren, âlâm-ı mâziyenin tasavvur-u zevâli, verdiği lezzet-i rûhânîyenin ünvanıdır.

Demek muvakkât lezzetten ziyâde, muvakkat eleme tebessüm etmeli, hoş geldin demeli.