Müstehak bir ceza

zulmün bir mecrası da şudur: Yüksek tabakada birinin öldürülmesiyle, çok seneler matem tutulur. Halbuki onun cinayetiyle tabaka-i avâmda yüzer, belki binler kişi telef olsa, bir iki günde unutulur. Şu ise adâlet-i Kur'âniye'ye zıddır. Bir şah, bir gedayı öldürse şeriât kısasa hükmeder, ikisini bir görür.

* * *

Müstehak bir ceza

Şeriatın

düstur-u âdilanesi, şeriât-ı fıtriye olan kavânin-i kadere muntabıktır ki, tarîk-i gayr-ı meşru ile bir maksadı takib eden, maksûdunun zıddıyla ceza görüyor. Wilson, Klemanso, Venizelos gibi.

Şuna bir misal: Bidayet-i inkılâbımızdan beri, sevab-ı âhiretin vesilesini dinsizcesine şan ve şerefe vasıta yapanlar, müthiş bir rezaletle neticelendi. Muvakkât bir şan ve şereften sonra, elîm bir sukut takib etti. Lisan-ı halleri

tilavet ediyor.

Fıtrat-ı insan bir mezraa hükmündedir ki, secaya-yı hasene temayülât-ı şerriye ile beraber, taneler gibi dest-i kaderle içinde ekilmiştir. Bu taneler neşv-ü nemâ bulmak için bir suya muhtaçtır. Hevadan gelse, şer taneleri neşv-ü nemâ bulur. Şimdiki şu medeniyet-i habisenin hey'et-i içtimâiyeye verdiği te'sir gibi... Fıtraten –çendan– hayır ciheti galiptir, fakat sünbüllenmiş, semere vermiş on çekirdek, yüz değil bin kurumuş çekirdeğe galebe eder.

İşte şunun çaresi: O bâb-ı fitneyi kapatmakla, suyu Hüda tarafından vermek lâzımdır.

S– Taaddüd-ü zevcât ve abd gibi bâzı mesâili, ecnebiler serrişte ederek, medeniyet nokta-i nazarında, şeriata bâzı evham ve şübehatı irad ediyorlar.

C– İslâmiyetin ahkâmı iki kısımdır:

Birisi: Şeriat ona müessistir. Bu ise, hüsn-ü

hakikî ve hayr-ı mahzdır.

Birisi dahi: Şeriat muaddildir. Yâni, gâyet vahşi ve gaddar bir suretten çıkarıp, ehvenü'ş-şer ve muaddel ve tabiat-ı beşere tatbiki mümkün ve tamamen hüsn-ü hakikiyeye geçebilmek için zaman ve zeminden alınmış bir surete ifrağ etmiştir. Çünkü birden tabiat-ı beşerde umumen hükümfermâ olan bir emri birden ref'etmek, tabiat-ı beşeri birden kalbetmek iktiza eder.