Dokuzuncu Deva

milyon defa sendeki bu küçük hastalıktan daha büyüktür. Ondan feryad et.

Çünkü, bütün dünyanın mevcudatıyla kalbin, ruhun ve nefsin alâkadardır. Mütemâdiyen firak ve zevâl ile o alâkalar kesilip, sende hadsiz yaralar açılır. Bâhusus âhireti bilmediğin için, ölümü îdam-ı ebedî tahayyül ettiğinden âdeta, güya yara bere içinde, dünya kadar hastalıklı bir vücûdun var.

İşte en evvel, hadsiz yaralı ve hastalıklı bu büyük manevî vücûdun hadsiz hastalıklarına kat'î ilaç ve kat'î şifâ verici bir tiryak olan îman ilacını aramak ve itikadını düzeltmek gerektir ki,o ilacı bulmakta en kısa yol, bu maddî hastalığın yırttığı gaflet perdesinin altında sana gösterdiği aczin ve zaafın penceresiyle, bir Kadîr-i Zülcelâl'in kudretini ve rahmetini tanımaktır.

Evet, Allah'ı tanımayanın, dünya dolusu belâ başında vardır. Allah'ı tanıyanın dünyası nurla ve mânevî sürurla doludur.Derecesine göre, îman kuvvetiyle hisseder. Bu îmandan gelen mânevî sürur ve şifâ ve lezzet altında, cüz'î, maddî hastalıkların elemi erir, ezilir.

DOKUZUNCU DEVÂ

Ey Hâlık'ını tanıyan hasta!

Hastalıklardaki elem ve tevahhuş ve korkmak ise; hastalık bazen ölüme vesile olduğu cihetindendir. Ölüm, nazar-ı gaflet ve zâhirî cihetinde dehşetli olduğundan, ona vesile olabilen hastalıklar korkutuyor, telaş veriyor.

Evvelâ bil ve kat'î îman et ki: "Ecel mukadderdir, tegayyür etmez." Çok ağır hastaların başında ağlayanlar ve sıhhatleri yerinde olanlar ölmüşler, o ağır hastalar şifâ bulup yaşamışlar.

Sâniyen:Ölüm, sureten göründüğü gibi dehşetli değil.Çok Risalelerde gayet kat'î, şeksiz, şüphesiz bir surette, Kur'ân-ı Hakîm'in verdiği nur ile isbat etmişiz ki:

Ehl-i îman için ölüm, vazife-i hayat külfetinden bir terhistir.

Hem dünya meydanındaki imtihanda, tâlim ve tâlimât olan ubûdiyetten bir paydostur.

Hem öteki âleme gitmiş yüzde doksandokuz ahbab ve akrabasına kavuşmak için bir vesiledir.

Hem hakikî vatanına ve ebedî makâm-ı saadetine girmeye bir vasıtadır.

Hem zindan-ı dünyadan bostan-ı cinâna bir dâvettir.