Zühret-ün Nur kitabının 149. sayfası — Ondördüncü Rica bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

Bir devasız derde düştüm, âh ki Lokman bîhaber."

Me'yusane başımı eğdim; birden

حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَك۪يلُ

imdâdıma geldi, "Beni dikkatle oku!" dedi. Ben de günde beşyüz defa okudum. Okudukça, yalnız ilmelyakîn ile değil, aynelyakîn ile çok kıymettar envârından "Dokuz Mertebe-i Hasbiye" bana inkişaf etti.

Birinci Mertebe-i Nuriye-i Hasbiye:Bendeki aşk-ı beka; bendeki bekaya değil, belki sebepsiz ve bizzât mahbub olan kemâl-i mutlak sahibi, Zât-ı Zülkemâl'in ve Zülcelâl'in bir isminin bir cilvesinin mâhiyetimde bir gölgesi bulunduğundan; fıtratımda o Kâmil-i Mutlak'ın varlığına ve kemâline ve bekasına müteveccih olan muhabbet-i fıtriye, gaflet yüzünden yolunu şaşırmış, gölgeye yapışmış, âyinenin bekasına âşık olmuştu.

حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَك۪يلُ

geldi, perdeyi kaldırdı. Gördüm ve hissettim ve hakkalyakîn zevkettim ki; bekamın lezzeti ve saâdeti, aynen ve daha mükemmel bir tarzda Bâki-i Zülkemâl'in bekasına ve benim

Zühret-ün Nur — Sayfa 149

Zühret-ün Nur uygulamada, çevrimdışı