Zühret-ün Nur — Sayfa 154

olduğum vücudumu, belki mahlûkâtın vücudlarını "Ademe gidiyor." diye elîm bir endişe verirken, yine bu âyet-i hasbiyeye müracaât ettim. Dedi: "Mânama dikkât et ve îmân dürbünüyle bak!" Ben de baktım ve îmân gözüyle gördüm ki: Bu zerrecik vücudum, her mü'minin vücudu gibi hadsiz bir vücudun âyinesi ve nihâyetsiz bir inbisât ile hadsiz vücudları kazanmasına bir vesile ve kendinden daha kıymettar bâki, müteaddit vücudları meyve veren bir kelime-i hikmet bulunduğunu ve mensubiyet cihetiyle bir an yaşaması, ebedî bir vücud kadar kıymettar olduğunu ilmelyakîn ile bildim.

Çünkü şuur-u îmân ile bu vücudum Vâcibü'l-Vücud'un eseri ve san'atı ve cilvesi olduğunu anlamakla, vahşi evhamdan ve hadsiz firaklardan ve hadsiz müfarakât ve firakların elemlerinden kurtulup; mevcûdâta, hususan zîhayatlara taalluk eden ef'âl ve esmâ-i İlâhiye adedince uhuvvet râbıtalarıyla münâsebet peyda eylediğim bütün sevdiğim mevcûdâta muvakkât bir firak içinde dâimî bir visal var olduğunu bildim. İşte îmân ile ve îmândaki intisab ile, her mü'min gibi, bu vücudum dahî hadsiz vücudların firaksız envârını kazanır; kendi gitse de onlar arkada kaldığından, kendisi kalmış gibi memnun olur.