Zühret-ün Nur — Sayfa 166

teveccüh-ü âmmeyi kırmak ile Nur'un fütuhatına sed çekilir diye, bâzı safdil resmî memurları kandırıp, şahsımı millet nazarında çürütmek fikriyle, ihânetkârâne böyle muameleye sevketmişler. Buna karşı inayet-i İlâhiye, Nurların îmân hizmetine mukâbil, bir ikram olarak, o bir tek adamın ihânetine bedel, bu yüz adama bak! Hizmetinizi takdir ile şefkatkârâne acıyarak alâkadarâne sizi istikbal ve teşyi' ediyorlar. Hattâ ikinci gün, ben müstantık dâiresinde müddeiumumun suallerine cevap verirken, hükûmet avlusunda mahkeme pencerelerine karşı bin kadar ahâli kemâl-i alâka ile toplanıp lisan-ı hâl ile "Bunları sıkmayınız!" dediklerini, vaziyetleriyle ifade ediyorlar gibi göründüler. Polisler onları dağıtamıyordular. Kalbime ihtar edildi ki: Bu ahâli, bu tehlikeli asırda tam bir teselli ve söndürülmez bir nur ve kuvvetli bir îmân ve saâdet-i bâkiyeye bir doğru müjde istiyorlar ve fıtraten arıyorlar ve Nur Risalelerinde aradıkları bulunuyor diye işitmişler ki, benim ehemmiyetsiz şahsıma, îmâna bir parça hizmetkârlığım için haddimden çok ziyâde iltifât gösteriyorlar.

İkinci Hakikat:Emniyeti ihlâl vehmiyle bize ihânet etmek ve teveccüh-ü âmmeyi kırmak kasdıyla tahkirkârâne, aldanmış mahdut