Zühret-ün Nur — Sayfa 189

ehl-i îmânın en büyük bir medâr-ı saadeti olduğunu şu âyet-i kerîme

cümlesiyle işaret ediyor ve müjde veriyor.

İKİNCİ NOKTA:Bir zaman, bir zât, bir zindanda bulunuyor. Sevimli bir çocuğu yanına gönderilmiş. O bîçare mahpus, hem kendi elemini çekiyor, hem veledinin istirahatını temin edemediği için, onun zahmetiyle müteellim oluyordu. Sonra merhametkâr hâkim ona bir adam gönderir, der ki:

"Şu çocuk çendan senin evlâdındır, fakat benim raiyetim ve milletimdir. Onu ben alacağım, güzel bir sarayda beslettireceğim."

O adam ağlar, sızlar: "Benim medâr-ı tesellim olan evlâdımı vermeyeceğim." der.

Ona arkadaşları der ki:

"Senin teessüratın manasızdır. Eğer sen çocuğa acıyorsan; çocuk şu mülevves, ufûnetli, sıkıntılı zindana bedel; ferahlı, saadetli bir saraya gidecek.

Eğer sen nefsin için müteessir oluyorsan, menfaatini arıyorsan; çocuk burada kalsa, muvakkaten şüpheli bir menfaatinle beraber,