Zühret-ün Nur — Sayfa 84

"nefsî, nefsî" dediği zaman, yine "ümmetî, ümmetî" diyerek en kudsî ve en yüksek bir fedâkârlık ile, yine şefaatıyla ümmetinin imdâdına koşan bir zâtın gittiği âleme gidiyoruz. Ve o güneşin etrafında hadsiz asfiyâ ve evliyâ yıldızlarıyla ışıklanan öyle bir âleme gidiyoruz.

İşte o zâtın şefaatı altına girip ve nurundan istifâde etmenin ve zulümât-ı berzahiyeden kurtulmanın çaresi, Sünnet-i Seniyyeye ittibâdır.

DÖRDÜNCÜ RİCA:Bir zaman ihtiyarlığa ayak bastığımdan, gafleti idame ettiren sıhhât-ı bedenim de bozulmuştu. İhtiyarlıkla hastalık, müttefikan bana hücum etti. Başıma vura vura uykumu kaçırdılar. Çoluk çocuk, mal gibi beni dünya ile bağlayacak alâkalar da yoktu. Gençlik sersemliğiyle zâyi ettiğim sermaye-i ömrümün meyvelerini; bütün günahlar, hatîâtlar gördüm. Niyazi-i Mısrî gibi feryad eyleyerek dedim:

"Bir ticaret yapmadım, nakd-i ömür oldu heba,

Yola geldim lâkin göçmüş cümle kervan bîhaber.

Ağlayıp nâlân edip düştüm yola tenha garip,

Dîde giryan, sîne biryan, akıl hayran bîhaber..."