Zühret-ün Nur — Sayfa 91

daha ziyâde hazîn ve elîm bir gurbettir. Ve bu gece ve dağın garibane vaziyetindeki hazîn gurbetten daha ziyâde hazîn ve elîm bir gurbete yakınlaşıyorum ki, bütün dünyadan birden müfarakât zamanı yakınlaştığını ihtiyarlık bana haber veriyor. Bu gurbet gurbet içinde ve bu hüzün hüzün içindeki vaziyetten bir ricâ, bir nur aradım. Birden "îmân-ı billah" imdâda yetişti. Öyle bir ünsiyet verdi ki; bulunduğum muzaaf vahşet bin defa tezâuf etse idi, yine o teselli kâfi gelirdi.

Evet, ey ihtiyar ve ihtiyareler! Mâdem Rahîm bir Hâlıkımız var; bizim için gurbet olamaz. Mâdem O var, bizim için herşey var. Mâdem O var, melâikeleri de var. Öyle ise bu dünya boş değil; hâlî dağlar, boş sahralar Cenâb-ı Hakkın ibâdıyla doludur. Zîşuur ibâdından başka, O'nun nuruyla, onun hesabıyla taşı da ağacı da birer munis arkadaş hükmüne geçer; lisan-ı hâl ile bizim ile konuşabilirler ve eğlendirirler. Evet, bu kâinatın mevcûdâtı adedince ve bu büyük kitâb-ı âlemin harfleri sayısınca vücuduna şehâdet eden ve zîruhların medâr-ı şefkât ve rahmet ve inayet olabilen cihazatı ve mat'umatı ve nîmetleri adedince rahmetini gösteren deliller, şahitler; bize Rahîm, Kerîm, Enîs, Vedud olan Hâlıkımızın, Sâni'imizin, Hâmimizin