Zülfikar — Sayfa 204

İmanın bir kutbunu gösteren bu semavî âyât-ı kübranın ve haşri isbat eden şu kudsî berahin-i uzmânın bir nükte-i ekberi ve bir hüccet-i a'zamı; bu"Dokuzuncu Şua"da beyan edilecek.

Latif bir inayet-i Rabbaniyedir ki:Bundan otuz sene evvel Eski Said, yazdığı tefsir mukaddemesi "Muhakemat"namındaki eserin âhirinde;"İkinci Maksad:Kur'anda haşre işaret eden iki âyet tefsir ve beyan edilecek.

" deyip durmuş. Daha yazamamış. Hâlık-ı Rahîm'ime delail ve emarat-ı haşriye adedince şükür ve hamd olsun ki, otuz sene sonra tevfik ihsan eyledi. Evet, bundan dokuz-on sene evvel, o iki âyetten birinci âyet olan:

ferman-ı İlahî'nin iki parlak ve çok kuvvetli hüccetleri ve tefsirleri bulunan Onuncu Söz ile Yirmi Dokuzuncu Söz'ü in'am etti. Münkirleri susturdu.

Hem iman-ı haşrînin hücum edilmez o iki metin kal'asından dokuz ve on sene sonra ikinci âyet olan başta mezkûr âyât-ı ekberin tefsirini bu risale ile ikram etti. İşte bu Dokuzuncu Şua; mezkûr âyâtıyla işaret edilen dokuz âlî makam ve bir ehemmiyetli mukaddimeden ibarettir.

* * *