Âyet-ül Kübra — Sayfa 115

olur, o da muhâldir. İşte bu sırra binaen, madem kudret-i İlâhiye zâtiyedir ve Zât-ı Akdes'in lâzım-ı zarurîsidir. Elbette, o kudretin zıddı olan acz, o Zât-ı Kadir'e ârız olması mümkün olmaz. Ve madem bir şeyde mertebelerin bulunması, o şeyin içinde zıddının tedahülü iledir. Meselâ: Ziyanın –kavî ve zaîf gibi– mertebeleri, zulmetin müdahalesi ile ve hararetin –ziyade ve aşağı– dereceleri, soğuğun karışması ile ve kuvvetin –şiddet ve noksan– miktarları, mukavemetin karşılaması ve mümânaatıyladır. Elbette o kudret-i zâtiyede mertebeler bulunmaz. Bütün eşyayı, birtek şey gibi îcad eder. Ve madem o kudret-i zâtiyede mertebeler bulunmaz ve zaaf ve noksan olamaz. Elbette hiçbir mânî onu karşılayamaz ve hiçbir icad ona ağır gelmez. Ve madem hiçbir şey ona ağır gelmez. Elbette haşr-i âzamı bir bahar kadar kolay ve bir baharı bir ağaç kadar suhûletli ve bir ağacı bir çiçek kadar zahmetsiz îcad ettiği gibi; bir çiçeği bir ağaç kadar sanatlı, bir ağacı bir bahar kadar mu'cizatlı ve bir baharı bir haşir gibi cemiyetli ve hârikalı halkeder ve gözümüzün önünde halkediyor.

Risale-i Nur'da kat'î ve kuvvetli çok bürhanlar ile isbat edilmiş ki: Eğer vahdet ve tevhid olmazsa, bir çiçek, bir ağaç kadar, belki