Âyet-ül Kübra — Sayfa 125

"Hakîm, Rahîm, Musavvir, Müdebbir, Muhyî, Mürebbî" gibi isimler ve "Hikmet ve rahmet ve inayet" gibi şe'nler ve "tasvir ve tedvir ve terbiye" gibi fiiller birdirler. Her yerde aynı isim, aynı fiil birbiri içinde, hem nihayet mertebede, hem ihâtalıdırlar.

Hem birbirinin nakşını öyle tekmil ederler ki; güya o isimler ve o fiiller ittihad edip, kudret ayn-ı hikmet ve rahmet ve hikmet ayn-ı inayet ve hayat oluyor.

Meselâ, hayat verici ismin bir şeyde tasarrufu göründüğü anda, yaratıcı ve tasvir edici ve rızk verici gibi çok isimlerin aynı anda, her yerde, aynı sistemde tasarrufatları görünüyor. Elbette ve elbette ve bedâhetle şehadet eder ki; o ihâtalı isimlerin müsemması ve her yerde aynı tarzda görünen şümûllü fiillerin fâili birdir; tektir, vâhiddir, ehaddir. Âmennâ ve saddaknâ!

Hem madem masnuâtın maddeleri ve mayeleri olan unsurlar zemini ihâta ederler. Ve mahlûkattan, –vahdeti gösteren çeşit çeşit sikkeleri taşıyan– nevilerin herbiri bir iken rûy-i zeminde intişar edip istilâ ederler. Elbette bedâhetle isbat eder ki; o unsurlar (müştemilâtıyla) ve o neviler (efradıyla) birtek zâtın malıdır, mülküdür. Ve öyle bir Vâhid-i Kadîr'in masnuları