Âyet-ül Kübra — Sayfa 132

hikmet, bir dikkat, bir ihâta ister. Ve böyle bir kudret ise, ancak bütün kâinatı idare eden birtek Zât'ta bulunabilir.

Evet meselâ, mezkûr âyetlerin fermân ettikleri gibi üç karanlık içinde bütün validelerin erhamında insanların suretlerini ayrı ayrı, mîzanlı, imtiyazlı, zînetli ve intizamlı olarak; hem şaşırmadan, yanlış etmeden, karıştırmadan basit bir maddeden açmak ve yaratmak olan fettâhiyet ve umum rûy-i zeminde aynı kudret, aynı hikmet, aynı sanatla umum insanları ve hayvanları ve nebatları ihâta eden bu feth-i suver hakikatı; vahdaniyetin en kuvvetli bir bürhanıdır. Çünkü ihâta etmek bir vahdettir; şirke yer bırakmaz. Ve Birinci Bab'da vücûb-u vücûda şehadet eden ondokuz hakikat, nasıl ki vücûdlarıyla Hâlık'ın vücûduna delâlet ederler; öyle de, ihâtalarıyla da vahdete şehadet ederler.

Bizim yolcunun üçüncü menzilde gördüğü

İkinci Hakikat:"Rahmâniyet" hakikatıdır. Yani, gözümüzle görüyoruz: Birisi var ki, bize zemin yüzünü rahmetin binlerle hediyeleri ile doldurmuş.. bir ziyafetgâh yapmış ve Rahmâniyet'in yüzbinlerle ayrı ayrı lezzetli taamları içinde dizilmiş bir sofra etmiş ve zemin içini