Âyet-ül Kübra — Sayfa 16

görecek ve hadsiz zamanın her tarafını temâşâ edecek bir nazar lâzımdır, tâ o gibi nefiyler isbat edilebilsin.

İkinci varta ve çare-i necât:Bu dahi iki mes'eledir:

Birincisi:Azamet ve kibriya ve nihayetsizlik noktasında, ya gaflete veya mâsiyete veya maddiyata dalmak sebebiyle darlaşan akıllar, azametli mes'eleleri ihâta edemediklerinden, bir gurur-u ilmî ile inkâra saparlar ve nefyederler. Evet o mânen sıkışmış ve kurumuş akıllarına ve bozulmuş ve mânevîyatta ölmüş olan kalblerine, çok geniş ve derin ve ihâtalı olan îmâni mes'eleleri sığıştıramadıklarından, kendilerini küfre ve dalâlete atarlar, boğulurlar.

Eğer dikkatle kendi küfürlerinin iç yüzüne ve dalâletlerinin mahiyetine bakabilseler, görecekler ki, îmanda bulunan mâkul ve lâyık ve lâzım olan azamete karşı, yüz derece muhâl ve imkânsızlık ve imtinâ o küfrün altında ve içindedir.

Risale-i Nur yüzer mîzan ve muvâzenelerle, bu hakikatı "iki kere iki dört eder" derecesinde kat'î isbat etmiş. Meselâ, Cenâb-ı Hakk'ın vücûb-u vücûdunu ve ezeliyetini ve ihâtalı sıfatlarını azametleri için kabul edemeyen adam, ya hadsiz mevcudata, belki nihayetsiz zerrelere,