Âyet-ül Kübra — Sayfa 52

İlâhîye mazhariyet noktasında ittifaklarıyla ve nev-i beşerden ekseriyet-i mutlakanın tasdikgerdesi ve rehberi ve muktedası ve vahyin semereleri ve vahy-i meşhud olan kütüb-ü mukaddese ve suhûf-u semâviyenin delâil ve mu'cizatlarıyla, hakîkat-ı vahyin tahakkuku ve sübûtu bedâhet derecesine geldiğini bildi ve vahyin hakikatı beş hakîkat-ı kudsiyeyi ifade ve ifaza ediyor diye anladı.

Birincisi:

denilen, beşerin akıllarına ve fehimlerine göre konuşmak bir tenezzül-ü İlâhî'dir. Evet, bütün zîruh mahlûkatını konuşturan ve konuşmalarını bilen, elbette kendisi dahi o konuşmalara konuşmasıyla müdahale etmesi, rubûbiyetin muktezasıdır.

İkincisi:Kendini tanıttırmak için kâinatı, bu kadar hadsiz masraflarla, baştan başa hârikalar içinde yaratan ve binler dillerle kemâlâtını söylettiren, elbette kendi sözleriyle dahi kendini tanıttıracak.

Üçüncüsü:Mevcudatın en müntehabı ve en muhtacı ve en nâzenini ve en müştâkı olan hakikî insanların münâcâtlarına ve şükürlerine