Âyet-ül Kübra — Sayfa 59

âyetlerinin sarahatıyla, bir parmağının işaretiyle kamer iki parça olması; ve bir avucu ile a'dâsının ordusuna attığı az bir toprak, umum o ordunun gözlerine girmesiyle kaçmaları ve susuz kalmış kendi ordusuna, beş parmağından kevser gibi akan suyu kifayet derecesinde içirmesi gibi; nakl-i kat'î ile ve bir kısmı tevatür ile, yüzer mu'cizatın onun elinde zâhir olmasıdır. Bu mu'cizattan üçyüzden ziyade bir kısmı, Ondokuzuncu Mektup olan Mu'cizât-ı Ahmediye (A.S.M.) namındaki hârika ve kerâmetli bir risalede kat'î delilleriyle beraber beyan edildiğinden onları ona havale ederek dedi ki: "Bu kadar ahlâk-ı hasene ve kemâlâtla beraber, bu kadar mu'cizât-ı bâhiresi bulunan bir Zât (A.S.M.) elbette en doğru sözlüdür. Ahlâksızların işi olan hileye, yalana, yanlışa tenezzül etmesi kabil değil".

İkincisi:Elinde bu kâinat sahibinin bir fermânı bulunduğu ve o fermânı her asırda üçyüz milyondan ziyade insanların kabul ve tasdik ettikleri ve o fermân olan Kur'ân-ı Azîmüşşan'ın yedi vecihle hârika olmasıdır. Ve bu Kur'ân'ın kırk vecihle mu'cize olduğu ve kâinat Hâlıkı'nın sözü bulunduğu kuvvetli delilleriyle beraber "Yirmibeşinci Söz ve Mu'cizât-ı