Âyet-ül Kübra — Sayfa 62

başına geçirmesi isbat eder ki, tebliğ ve davette dahi misli olmamış ve olamaz.

Hem îmanda, öyle fevkalâde bir kuvvet ve hârika bir yakîn ve mu'cizane bir inkişaf ve cihanı ışıklandıran bir ulvî itikad taşımış ki, o zamanın hükümrânı olan bütün efkâr ve akîdeleri ve hükemanın hikmetleri ve ruhanî reislerin ilimleri ona muarız ve muhalif ve münkir oldukları halde, onun ne yakînine, ne itikadına, ne itimadına, ne itmi'nanına hiçbir şüphe, hiçbir tereddüt, hiçbir zaaf, hiçbir vesvese vermemesi ve mânevîyatta ve meratib-i îmâniyede terakkî eden başta sahabeler ve bütün ehl-i velâyet, O'nun her vakit mertebe-i îmânından feyz almaları ve O'nu en yüksek derecede bulmaları, bilbedâhe gösterir ki, îmanı dahi emsâlsizdir.

İşte, böyle emsâlsiz bir şeriât ve misilsiz bir İslâmiyet ve hârika bir ubûdiyet ve fevkalâde bir dua ve cihan-pesendâne bir davet ve mu'cizane bir îman sahibinde, elbette hiçbir cihetle yalan olamaz ve aldatmaz diye anladı ve aklı dahi tasdik etti.

Dördüncüsü:Enbiyaların (Aleyhimüsselâm) icmâı, nasılki vücûd ve vahdâniyet-i İlâhiye'ye gayet kuvvetli bir delildir; öyle de, bu Zât'ın (A.S.M.) doğruluğuna ve risaletine gayet sağlam