Âyet-ül Kübra — Sayfa 67

hakikatlar bu Zât'ın sıdkına şehadet ederler; elbette bu âdem, benî-âdem'in medâr-ı şerefi ve bu âlemin medâr-ı iftiharıdır ve O'na"Fahr-i Âlem" ve "Şeref-i Benî-Âdem"denilmesi pek lâyıktır ve O'nun elinde bulunan fermân-ı Rahmân olan Kur'ân-ı Mu'cizü'lBeyan'ın haşmet-i saltanât-ı mânevîyesinin nısf-ı Arz'ı istilâsı ve şahsî kemâlâtı ve yüksek hasletleri gösteriyor ki, bu âlemde en mühim Zât budur, Hâlıkımız hakkında en mühim söz O'nun'dur.

İşte gel bak! Bu hârika Zât'ın yüzer zâhir ve bâhir kat'î mu'cizelerinin kuvvetine ve dinindeki binler âlî ve esaslı hakikatlarına istinaden, bütün davalarının esası ve bütün hayatının gayesi, Vâcibü'l-Vücûd'un vücûduna ve vahdetine ve sıfatına ve esmâsına delâlet ve şehadet ve o Vâcibü'l-Vücûd'u isbat ve ilân ve i'lam etmektir.

Demek bu kâinatın mânevî güneşi ve Hâlık'ımızın en parlak bir bürhanı bu Habibullah denilen Zât'tır ki; Onun şehadetini te'yid ve tasdik ve imza eden aldanmaz ve aldatmaz üç büyük icmâ var.

Birincisi:"Eğer perde-i gayb açılsa yakînim ziyadeleşmeyecek" diyen İmam-ı Ali (Radıyallahü Anh) ve yerde iken arş-ı âzamı ve