Âyet-ül Kübra — Sayfa 70

hâkim ve O'na teslim olmayan herkese, her asırda meydan okuyan Kur'ân-ı Mu'cizü'l-Beyan namındaki kitaba müracaat edip, O ne diyor, bilelim. Fakat en evvel, bu kitap bizim Hâlık'ımızın kitabı olduğunu isbat etmek lâzımdır" diye taharriye başladı.

Bu seyyah bu zamanda bulunduğu münasebetiyle, en evvel mânevî i'caz-ı Kur'âniyenin lem'aları olan Risale-i Nur'a baktı ve onun yüzotuz risaleleri, âyât-ı Furkaniye'nin nükteleri ve ışıkları ve esaslı tefsirleri olduğunu gördü. Ve Risale-i Nur, bu kadar muannid ve mülhid bir asırda, her tarafa hakâik-i Kur'âniye'yi mücahidane neşrettiği halde, karşısına kimse çıkamadığından isbat eder ki, onun üstadı ve menbaı ve mercii ve güneşi olan Kur'ân, semâvîdir, beşer kelâmı değildir. Hatta Resail-in Nur'un yüzer hüccetlerinden birtek hüccet-i Kur'âniye'si olan "Yirmibeşinci Söz" ile "Ondokuzuncu Mektub"un âhiri, Kur'ân'ın kırk vecihle mu'cize olduğunu öyle isbat etmiş ki, kim görmüş ise değil tenkid ve itiraz etmek, belki isbatlarına hayran olmuş.. takdir ederek çok sena etmiş. Kur'ân'ın vech-i i'cazını ve hak Kelâmullah olduğunu isbat etmek cihetini Risaletü'n-Nur'a havale ederek; yalnız bir kısa işaretle, büyüklüğünü gösteren bir-kaç noktaya dikkat etti.