Divan-ı Harb-i Örfî — Sayfa 6

(Eserin kırk beş sene evvelki

tabındaki ifade-i nâşir)

Ahmed Râmiz der:

Üçyüz yirmiüç senesi zarfında idi ki; Şark'ın yalçın, sarp, âhenîn mâverâ-i şevâhik-ı cibâlinde tulû etmiş Said Nursî isminde nevâdir-i hilkatten mâdud bir ateşpâre-i zekânın İstanbul âfâkında rü'yet edildiği haberi etrafa aksetmiş ve fıtraten mütecessis olan bazı kimseler o hârika-i fıtratı peyâpey gördükçe, mâder-i hilkatin hazâin-i lâ-tefnâsındaki sehaveti bir türlü hazmedemeyenler, Şarkî Anadolu kıyafetinde, o şal ve şalvar altında, öyle bir kanun-u dehânın ihtifa edebileceğini bir türlü anlayamayarak, bir kısım adamlar ona, "mecnun" demişlerdi.

Said Nursî, filvâki ifrat-ı zekâ itibariyle hudud-u cünunda idi. Fakat öyle bir cünun ki; "Onun ulvî ruh ve kemal-i aklına işarettir." diye bir zât şu mısralarında tercüman-ı zîşanı olmuştur:

Cünun başımda yanar, ateş-i maâlîdir.

Cünun başımda benim bir zekâ-i âlîdir.

Benim cünunuma rehber ziyâ-yı ulviyet,

Benim cünunumu bekler azîm bir niyet...

Evet Said Nursî İstanbul'a, şûrezâr vilâyât-ı şarkıyenin maarifsizlikle öldürülmek istenilen Yıldız