Divan-ı Harb-i Örfî — Sayfa 8

dânâya; böyle tehlikeli bir anda vücûd-u kıymetdarının sıyâneti, nefean lilumum elzem olduğu halde ve ihtar edildiği zaman:"En büyük ders, doğruluk yolunda ölümünü istihkar dersi vermektir..."

"Yerinde ölmek için bu hayat lâzımdır."

fikrine karşı:

Âşinâyız, bize bîgânedir endişe-i mevt.

Adl ü Hak uğruna nezreylemişiz cânımızı.

Ol bize âb-ı hayat, ateş-i seyyâl-i memat.

mısraı ile mukabele ederdi.

Said-i hüşyârın safvet-i ruhunu, besalet ve şecaatini, fedakârlığındaki nihayetsizliğini anlamak ve ona bağlanmak için, lisan-ı hamâsetinden bu mezkûr mısrâı dinlemek kifâyet eder.

Bediüzzaman'a zurafâdan biri bir gün irfanıyla mütenasib bir esvap iktisaı lüzumundan bahseder. Müşârün-ileyh de: "Siz Avusturya'ya güya boykot yapıyorsunuz. Hem onun yolladığı kalpakları giyiyorsunuz. Ben ise, bütün Avrupa'ya boykot yapıyorum {(Hâşiye): Otuz sene cebr ü işkenceler altında sıkıştırıldığı halde, hiçbir defa Avrupa şapkasını başına koymadı.}, onun için yalnız memleketimin maddî ve manevî mamulâtını giyiyorum" buyurmuştur.