Dokuzuncu Kelime

hüzüngâh ve matemhâne-i umumiye ve zevâlde yuvarlanan zîhayatlar için bir mezbaha, selh-hâne ve gâyet çirkin ve karışık görüp ruhu, vicdanı dünyada bir mânevî cehennemde olup, âhirette dâimî bir azap çekmeğe kendini müstehak eder.

İşte, Fâtiha-i Şerîfe'nin âhirinde

âyeti, bu iki cereyan-ı azîmi ders veriyor. Ve Risale-i Nur'daki bütün muvâzenelerin menbaı ve esası ve üstadı, bu âyettir. Mâdem yüzer muvâzenelerle Nurlar, bu âyeti tefsir etmişler; biz dahi izahını ona havale ederek, bu kısa işaretle iktifâ ederiz.

Dokuzuncu Kelime:

dir. Buna kısacık bir işaret:

Mâdem

deki "nun"; üç cemaât-ı azîmeyi, bilhâssa âlem-i İslâm câmiindeki muvahhidîn cemaatini, hususan o vakit namazda bulunan milyonlar cemaatini bize gösterip bizi içlerinde bulunduruyor ve dualarına ve söylediklerimizi aynen söylemeleriyle tasdiklerine ve bir nevi şefaatlerine hissedar olmamıza yol açıyor; biz dahi, bu "Âmîn"

kelimesiyle, o cemaât-ı muvahhidîn ve musallînin dualarına yardım ve dâvâlarına tasdik ve şefaatlerinin ve istianelerinin makbûliyetine o "Âmîn" ile bir rica etmemizle, bizim cüz'î ubûdiyet ve dua ve dâvâmızı küllî, geniş bir ubûdiyete çevirip, küllî, umumî rubûbiyete mukâbele ettirir. Demek uhuvvet-i îmâniye ve vahdet-i İslâmiye sırrıyla, her namaz vaktinde âlem-i İslâm mescidinde milyonlarla efradı bulunan bir cemaatin râbıta-i vahdet itibariyle ve mânevî radyolar vasıtasıyla Fâtiha'daki "Âmîn", külliyet kesbeder, milyonlarla "Âmîn"ler hükmüne geçebilir.

(Hâşiye): İşte derecâta göre bir âmi, bir çekirdek kadar bu kudsî hakîkattan hisse alsa, ruhen terakkî etmiş bir kâmil insan, bir hurma ağacı kadar hisse alır. Fakat daha terakkî etmeyen bir adam Fâtiha -