Elhüccetüzzehra — Sayfa 144

iken ehl-i dalâlete o hubb-u dünya ve o sır için tâbî olmak tehlikesinden kurtarmanın çare-i yegânesi, dünyada dahi cehennem azâbı gibi elemleri göstermekle olur ki; Risale-i Nur o meslekten gidiyor... Yoksa, bu zamandaki küfr-ü mutlakın ve fenden gelen dalâletin ve sefâhetteki tiryakiliğin inadı karşısında Cenâb-ı Hakk'ı tanıttırdıktan sonra ve Cehennemin vücudunu isbât ile ve onun azâbı ile insanları fenâlıktan, seyyiattan vazgeçirmek yolu ile ondan, belki de yirmiden birisi ders alabilir. Ders aldıktan sonra da, "Cenab-ı Hak, Gafuru'rRahîm'dir, hem Cehennem pek uzaktır." der, yine sefâhetine devam edebilir. Kalbi, ruhu hissiyatına mağlup olur.

İşte, Risale-i Nur ekser muvâzeneleriyle küfür ve dalâletin dünyadaki elîm ve ürkütücü neticelerini göstermekle, en muannid ve nefisperest insanları dahi o menhus, gayr-ı meşru lezzetlerden ve sefâhetlerden bir nefret verip aklı başında olanları tövbeye sevkeder. O muvâzenelerden, Altıncı, Yedinci, Sekizinci Sözler'deki kısa muvâzeneler ve Otuzikinci Söz'ün Üçüncü Mevkıfı'ndaki uzun muvâzene; en sefih ve dalâlette giden adamı da ürkütüyor, dersini kabul ettiriyor. Meselâ; Âyet-i Nur'da, seyahât-ı hayâliye ile hakikat olarak