Elhüccetüzzehra — Sayfa 146

Sonra sinema perdesi gibi insan âlemi bana göründü. Ehl-i dalâletin dürbünü ile baktım. O âlemi o kadar karanlıklı, dehşetli gördüm ki; kalbimin en derinliklerinden feryat ettim. Eyvah! dedim. Çünkü insanlarda ebede uzanıp giden arzuları, emelleri ve kâinatı ihâta eden tasavvurât ve efkârları ve ebedî beka ve saâdet-i ebediyeyi ve Cennet'i gayet ciddî isteyen himmetleri ve fıtrî istidatları ve had konulmayan ve serbest bırakılan fıtrî kuvveleri ve hadsiz maksadlara müteveccih ihtiyaçları ve zaaf ve aczleriyle beraber hücumlarına maruz kaldıkları hadsiz musibet ve âdaları ile beraber gayet kısa bir ömür, hergün ve her saat ölüm endişesi altında, gayet dağdağalı bir hayat, yaşamak için gayet perişan bir maîşet içinde kalbe, vicdana en elîm ve en müthiş hâlet olan mütemadî zevâl ve firak belâsını çekmek içinde –ehl-i gaflet için zulümât-ı ebediye kapısı suretinde görülen– kabre ve mezaristana bakıyorlar. Birer birer ve tâife tâife o zulümât kuyusuna atılıyorlar gördüm.

İşte, bu insan âlemini bu zulümat içinde gördüğüm anda, kalb ve ruh ve aklımla beraber bütün letâif-i insaniyem, belki bütün zerrât-ı vücudum feryat ile ağlamağa hazır iken, birden Kur'ân'dan gelen nur ve kuvvet-i îmân o