Elhüccetüzzehra — Sayfa 148

vahşetli bir karanlık içinde göründü. Başım döndü, gözüm karardı. Felsefenin gözlüğünü yere vurdum, kırdım. Birden hikmet-i Kur'âniye ve îmâniye ile ışıklanmış bir göz ile baktım, gördüm ki: Hâlık-ı Arz ve semâvat'ın Kadîr, Alîm, Rab, Allah ve Rabbü's-Semâvati ve'lArz ve Müsahhirü'ş-Şemsi ve'l-Kamer isimleri, rahmet, azamet, rubûbiyet burçlarında güneş gibi tulû' ettiler. O karanlıklı, vahşetli, dehşetli âlemi öyle ışıklandırdılar ki; o hâlette, benim îmânlı gözüme Küre-i Arz gâyet muntazam, musahhar, mükemmel, hoş, emniyetli, herkesin erzakı içinde bir seyahât gemisi ve tenezzüh ve keyif ve ticaret için müheyyâ edilmiş ve zîruhları Güneş'in etrafında, memleket-i Rabbâniye'de gezdirmek ve yaz ve bahar ve güzün mahsulâtını rızık isteyenlere getirmek için bir gemi, bir tayyare, bir şimendifer hükmünde gördüm. Küre-i Arz'ın zerrâtı adedince "Elhamdülillahi alâ nîmeti'l îman" dedim.

İşte, buna kıyasen Risale-i Nur'da pek çok muvâzenelerle isbât edilmiştir ki, ehl-i sefâhet ve dalâlet, dünyada dahi bir mânevî Cehennem içinde azâb çekerler ve ehl-i îmân ve salâhât, dünyada dahi bir mânevî Cennet içinde, İslâmiyet ve insaniyet midesiyle ve îmânın tecelliyât ve cilveleriyle, mânevî bir Cennet