Elhüccetüzzehra — Sayfa 36

deyip, herbiri umum namına hem dua, hem dâvâ, hem tasdik eder; hem onları kendine şefaatçi yapar. Hem "Bu kadar azîm bir cemaatin yolu, dâvâsı yanlış olamaz ve duası reddedilmez; şeytanî vesveseleri tard eder." diye düşünürken ve namazda cemaatin büyük menfaatlerini bilmüşâhede tasdik ederken, bir perde daha açıldı. Gördüm ki:

Kâinat, bir câmi-i ekber ve bütün mahlûkat tâifeleri, bir salât-ı kübrâda cemaat ile herbiri kendine mahsus bir ibâdetle ve hâl dili ile bir nevi namaz kılıyorlar gibi Mâbud-u Zülcelâl'in muhît rubûbiyetine karşı çok geniş bir ubûdiyetle mukâbele için herbiri umumun şehâdetlerini ve tevhidlerini tasdik eder ki, aynı neticeyi isbat tarzında vaziyet alıyorlar diye müşâhede ederken, birden bir perde daha açıldı. Gördüm ki:

Nasıl bir insan-ı ekber olan kâinat, lisan-ı hâl ve çok eczaları, istidad ve ihtiyac-ı fıtrî lisanıyla ve zîşuur mevcûdatları, lisan-ı kàl ile

diyorlar ve Hâlık'ının merhametkârâne rubûbiyetine karşı ubûdiyetlerini gösteriyorlar. Aynen öyle de, birer küçücük kâinat hükmünde o cemaât-ı uzmâda herbir arkadaşımın cesedi gibi benim