Elhüccetüzzehra — Sayfa 71

(Hâşiye): Ben, bu ihtiyarlığım ve perişaniyetim içinde, Zât-ı Muhammediye'nin (A.S.M.) getirdiği erzak-ı mâneviyenin milyondan birisini hissettim. Elimden gelse idi, milyonlar lisanla salâvatlarla O'na teşekkür edecektim. Şöyle ki: Ben, firaktan, zevâlden çok inciniyorum. Halbuki, sevdiğim dünya ve dünyevîyeler, müfarakatla beni bırakıp gidiyorlar. Ben de gideceğimi biliyorum. Bu pek elîm ve canhıraş me'yusiyete karşı, birden saâdet-i ebediye ve hayat-ı bâkiye müjdesini Zât-ı Ahmediye'den (A.S.M.) işitmekle kurtuluyorum ve tam teselli buluyorum. Hattâ teşehhüdde اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ اَيُّهَا النَّبِىُّ وَ رَحْمَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ¹⁹⁹⁷ dediğimde ona hem biât, hem memuriyetine teslim ve itaât, hem vazifesini tebrik, hem bir nevi teşekkür ve saâdet-i ebediye müjdesine bir mukâbeledir ki; Müslümanlar her gün beş defa bu selâmı yaparlar.

yapması ile oniki küllî ve kat'î hüccetlerle Risâlet-i Muhammediye'ye (A.S.M.) kudsî şehâdet ettiği halde, acaba hiç mümkün müdür ki; sinek kanadının ve bir çiçeğin tanziminden lâkayd kalmayan bu kâinat sahibinin bu derece küllî ve geniş şehâdetlerine mazhar olan Risâlet-i Muhammediye (A.S.M.), kâinatın mânevî bir güneşi olmasın.

İşte bu onbeş küllî şehâdetler, herbiri pek çok şehâdetleri, hattâ "Üçüncü Şehâdet" mu'cizât lisanıyla bin şehâdeti ihtiva edip öyle