Esasat-ı Nuriye — Sayfa 18

libas hükmünde değil ki, onlar tebdil edilse esas din bâki kalabilsin.Belki, esas-ı dine bir cesettir, lâakal bir cilttir. Onunla imtizaç ve iltiham etmiş kabil-i tefrik değildir.Onları tebdil etmek, doğrudan doğruya Sahibi Şeriati inkâr ve tekzip etmek çıkar.

Mezâhibin ihtilâfı ise, Sahib-i Şeriatin gösterdiği nazarî düsturların tarz-ı tefehhümünden ileri gelmiştir."Zaruriyât-ı diniye" denilen ve kabil-i tevil olmayan ve "muhkemat" denilen düsturları ise, hiçbir cihette kabil-i tebdil değildir ve medar-ı içtihad olamaz. Onları tebdil eden, başını dinden çıkarıyor,

kaidesine dahil oluyor.» (Mektubat sh: 435)

(3)"Okun yaydan fırlaması gibi dinden çıkarlar."Buharî,Enbiyâ: 6; Menâkıb: 25;Müslim, Zekât: 142-144, 147, 148, 154, 156, 159;Ebû Dâvud,Sünnet: 28.)

5-«S – Kur'ân, zaruriyat-ı diniyedendir.Zaruriyatta ihtilâf olamaz. Halbuki müfessirlerce verilen ayrı ayrı mânâların bir kısmı birbirine muhaliftir.

C – Azizim! Kur'ân'ın herbir kelâmı, üç kaziyeyi müştemildir.

Birincisi:Bu, Allah'ın kelâmıdır.İkincisi:Allah'ca murad olan mânâ, haktır.Üçüncüsü:Mânâ-yı murad, budur.

Eğer Kur'ân'ın o kelâmı, başka bir mânâya ihtimali olmayan muhkemattan olursa veya Kur'ân'ın başka bir yerinde beyan edilmişse, birinci ve ikinci kaziyeleri aynen kabul etmek lâzımdır ve inkârları da küfürdür.» (İşarat-ül İ'caz sh: 66)

D) Zahir-i Şeriata Muhalefet Edilemez

1- « لَا يَعْلَمُ الْغَيْبَ اِلَّا اللّٰهُ sırrıyla, ehl-i velâyet, gaybî olan şeyleri, bildirilmezse bilmezler. En büyük bir velî dahi, hasmının hakikî halini bilmedikleri için, haksız olarak mübareze etmesini Aşere-i Mübeşşerenin mabeynindeki muharebe gösteriyor. Demek, iki veli, iki ehl-i hakikat birbirini inkâr etmekle makamlarından sukut etmezler.