Esasat-ı Nuriye — Sayfa 300

Has şakirdlerin resmen diyanet işlerine bakabileceklerine dair bir cevaz:

68-«Saniyen:Ankara'da dindar Ahrarların kongresinde beni Diyanet Riyaseti dairesinde bir vazife ile tavzif etmeyi hararetle istemelerine ve Medresetü'z-Zehranın Nur talebelerini, bu meselede bana kabul ettirmekte vasıta yapmalarına karşı derim:

O toplantıda bu teklifi yapan meb'uslara ve dindar arkadaşlarına çok teşekkür ve çok selâm ve muvaffakiyetlerine çok dua ederiz. Fakat ben ziyade zayıf ve şiddetli hasta ve ihtiyar ve kabir kapısında ve perişan olduğumdan, o kudsî vazifeyi yapmaya iktidarım olmamasından, benim yerimde Risale-i Nur'un şahs-ı mânevîsi, benim bedelime Nur şakirdlerinin has ve hâlis ve İslâmiyetin hakikî fedakârlıklarının şahsiyet-i mâneviyesi, o kudsî vazifeyi şimdiye kadar gayr-ı resmî perde altında yaptıkları gibi, inşaallah resmî bir surette dahi yapabilecekler. Onlara havale ederiz...» (Emirdağ Lâhikası-II sh: 211)

Yukarıda tesbit edilen sarih beyanlar ve üç vazifenin en birincisi olan iman hizmetinin ve onun has daire heyetinin varlığı sarahaten ve inkıta ve tebdile uğratılamaz hususiyetiyle sâbit ve zahir oluyor.