Hakikat Nurları — Sayfa 52

mahrumdurlar. O hâl onlara ünsiyet verip teselli etmez.

İşte böylelerin hakikî tesellisi ve ciddî ünsiyeti ve tatlı zevki; zikir ve fikir vasıtasıyla kalbi işletmek, o ücra köşelerde, o vahşetli dağ ve sıkıntılı derelerde kalbine müteveccih olup, "Allah!" diyerek kalbi ile ünsiyet edip, o ünsiyet ile, etrafında vahşetle ona bakan eşyayı ünsiyetkârâne tebessüm vaziyetinde düşünüp, "Zikrettiğim Hâlık'ımın hadsiz ibâdı her tarafta bulunduğu gibi, bu vahşetgâhımda da çokturlar. Ben yalnız değilim, tevahhuş manasızdır." diyerek, îmânlı bir hayattan ünsiyetli bir zevk alır. Saadet-i hayâtiye manasını anlar, Allah'a şükreder.

ÜÇÜNCÜ TELVİH:Velâyet, bir hüccet-i risâlettir; tarîkat, bir bürhan-ı şeriattır. Çünkü risâletin tebliğ ettiği hakâik-i îmâniyeyi, velâyet bir nevi şuhûd-u kalbî ve zevk-i ruhanî ile aynelyakîn derecesinde görür, tasdik eder. Onun tasdiki, risâletin hakkaniyetine kat'î bir hüccettir. Şeriat ders verdiği ahkâmın hakâikini, tarîkat zevkiyle, keşfiyle ve ondan istifâdesiyle ve istifazasıyla o ahkâm-ı şeriatın hak olduğuna ve Hak'tan geldiğine bir bürhan-ı bahirdir.