Haşir Risalesi — Sayfa 140

Birinci:Evet Cenâb-ı Hak tarafından adem ve esîr ve semâ perdelerini açıp, güneş gibi dünyayı ışıklandıran pırlanta-misâl bir lâmbayı, hazine-i rahmetinden çıkarıp dünyaya gösterdi. Dünya kapandıktan sonra o pırlantayı perdelerine sarıp kaldıracak.

İkinci:Veya ziyâ metâını neşretmek ve zeminin kafasına ziyâyı zulmetle münâvebeten sarmakla muvazzaf bir memur olduğunu ve her akşam o memura metâını dahi toplattırıp gizlendiği gibi; kâh olur, bir bulut perdesiyle alışverişini az yapar. Kâh olur, ay onun yüzüne karşı perde olur, muamelesini bir derece çeker. Metâını ve muamelât defterlerini topladığı gibi, elbette o memur bir vakit o memuriyetten infisal edecektir.

Hatta hiç bir sebeb-i azl bulunmazsa, şimdilik küçük, fakat büyümeye yüz tutmuş yüzündeki iki leke büyümekle, güneş, yerin başına izn-i İlâhî ile sardığı ziyâyı, emr-i Rabbânî ile geriye alıp, güneşin başına sarıp, "Haydi yerde işin kalmadı!" der,"Cehennem'e git, sana ibâdet edip senin gibi bir memur-u musahharı, sadakatsızlıkla tahkir edenleri yak!"der.

fermanını lekeli siyah yüzüyle, yüzünde okur.

* * *