Haşir Risalesi — Sayfa 54

mevcûdata, semâvâta, arşa işittirip vecde getirip duâsına: "Âmîn, Allahümme âmîn" dedirtiyor.

(Hâşiye): Evet şu âlemin Mutasarrıf'ı, bütün tasarrufâtı bilmüşâhede şuurâne, alîmâne, hakîmâne olduğu halde; hiçbir cihetle mümkün değildir ki, o Mutasarrıf, kendi masnuâtı içinde en mümtaz bir ferdin harekâtına şuuru ve ıttılaı bulunmasın... Hem, hiçbir cihetle mümkün değildir ki, o Mutasarrıf-ı Alîm, o ferd-i mümtazın harekâtına ve daavâtına (duâlarına) ıttılaı bulunduğu halde O'na karşı lâkayd kalsın, ehemmiyet vermesin. Hem, hiçbir cihetle mümkün değildir ki, o Mutasarrıf-ı Kadîr-i Rahîm, O'nun duâlarına lâkayd kalmadığı halde, o duâları kabul etmesin. Evet, Zât-ı Ahmediye'nin (A.S.M.) nuruyla âlemin şekli değişti. İnsan ve bütün kâinatın mahiyet-i hakikiyeleri o nur, o ziya ile inkişaf etti ve göründü ki: Şu kâinatın mevcudatı, Esmâ-i İlâhiye'yi okutan birer mektubât-ı Samedâniye, birer muvazzaf memur ve bekâya mazhar kıymettar ve mânidar birer mevcuddurlar. Eğer o nur olmasa idi, mevcudat fenâyı mutlaka mahkûm ve kıymetsiz, manasız, faydasız, abes, karmakarışık, tesadüf oyuncağı bir zulmet-i evham içinde kalırdı. İşte şu sırdandır ki, insanlar Zât-ı Ahmediye'nin (A.S.M.) duâsına âmîn dedikleri gibi, arş ve ferş ve serâdan süreyyaya kadar bütün mevcudat O'nun nuruyla iftihar edip, alâkadarlık gösteriyorlar. Zaten ubûdiyet-i Ahmediye'nin (A.S.M.) ruhu, duâdır. Belki, kâinatın harekâtı ve hidemâtı, bir nevi duâdır. Meselâ, bir çekirdeğin hareketi; Hâlık'ından, bir ağaç olmasına bir nevi duâdır...

Bak! Hem öyle Semî' ve Kerîm bir Kadîrden, öyle Basîr ve Rahîm bir Alîm'den saadet ve bekâyı istiyor ki, bilmüşâhede en gizli bir zîhayatın en gizli bir arzusunu, en hafî bir niyâzını görür, işitir, kabul eder, merhamet eder. Lisân-ı hâl ile de olsa icâbet eder. Öyle sûret-i hakîmâne, basîrâne, rahîmânede verir ve icâbet eder ki, şüphe bırakmaz, o terbiye