Haşir Risalesi — Sayfa 87

Demek ecel ve kabir insanı beklediği gibi, Cennet ve Cehennem de insanı bekliyor ve gözlüyor.

ONBİRİNCİ HAKİKAT

Bâb-ı İnsaniyet'tir. İsm-i Hakk'ın cilvesidir.

Hiç mümkün müdür ki, Cenâb-ı Hak ve Mâbud-u Bilhak, insanı şu kâinat içinde Rubûbiyet-i mutlakasına ve umum âlemlere, Rubûbiyet-i âmmesine karşı en ehemmiyetli bir abd ve hitâbât-ı Sübhâniye'sine en mütefekkir bir muhatab ve mazhariyet-i esmâsına en câmi' bir âyine ve onu, ism-i âzamın tecellisine ve her isimde bulunan ism-i âzamlık mertebesinin tecellisine mazhar bir ahsen-i takvimde en güzel bir mu'cize-i kudret ve hazâin-i rahmetinin müştemilâtını tartmak, tanımak için en ziyade mîzan ve âletlere mâlik bir müdakkik ve nihayetsiz nîmetlerine en ziyade muhtaç ve fenâdan en ziyade müteellim ve bekâya en ziyade müştak ve hayvânât içinde en nâzik ve en nazdar ve en fakir ve en muhtaç ve hayât-ı dünyeviyece en müteellim ve en bedbaht ve istidatça en ulvî ve en yüksek surette, mahiyette yaratsın da; onu, müstaid olduğu ve müştak olduğu ve lâyık olduğu bir dâr-ı ebediye göndermeyip, hakîkat-ı insaniyeyi iptal ederek kendi hakkaniyetine taban