Hastalar Risalesi — Sayfa 34

Evet, gayet zengin ve işsiz, istirahat döşeğinde her şeyi mükemmel bir efendiden sor: "Ne haldesin?" Elbette, "Aman vakit geçmiyor; gel bir şeş beş oynayalım." Veyahut "Vakti geçirmek için bir eğlence bulalım." gibi müteellimâne sözleri ondan işiteceksin. Veyahut tûl-i emelden gelen, "Bu şeyim eksik; keşki şu işi yapsaydım." gibi şekvâları işiteceksin.

Sen bir musibetzede veya işçi ve meşakkatli bir halde olan bir fakirden sor:

– "Ne haldesin?"

Aklı başında ise diyecek ki:

– "Şükürler olsun Rabbime, iyiyim, çalışıyorum. Keşki çabuk güneş gitmeseydi, bu işi de bitirseydim! Vakit çabuk geçiyor, ömür durmuyor, gidiyor. Vâkıa zahmet çekiyorum; fakat bu da geçer, her şey böyle çabuk geçiyor." diye, mânen ömür ne kadar kıymettar olduğunu, geçmesindeki teessüfle bildiriyor.

Demek, meşakkat ve çalışmakla, ömrün lezzetini ve hayatın kıymetini anlıyor. İstirahat ve sıhhat ise, ömrü acılaştırıyor ki, geçmesini arzu ediyor.

Ey hasta kardeş!

Bil ki, başka risalelerde tafsilâtıyla kat'î bir surette isbat edildiği gibi; musibetlerin, şerlerin, hatta günahların aslı ve mâyesi ademdir.