Hizmet Düsturları — Sayfa 182

Heyetimizin şahs-ı manevîsinde herkesin bir duygu, bir âza hükmünde olması

Teşrik-ül mesaî düsturuyla birleşmek.

Hakikî bir uhuvvetle, hareket etmek

Birbirinin faziletleriyle iftihar edecek bir tesanüdle, hareket etmek

Birbirinin aynı olmak derecede bir tefani sırrıyla hareket etmek

Teavün düsturunu uygulamak

Tenkid etmemek

Ehakkı aramakla hakkı kaybetmemek

Yardımcılara ihtiyacını hissetmek.

Samimane, belki fedakârane ittifak etmek

وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى âyetinde ki hikmetli emr-i İlahîyi düstur-u hareket etmek.

Hodgâmlık ve enaniyeti terketmek.

Kendini haklı ve muhalifini haksız tevehhüm etmemek

İttifak ve muhabbet yerine, ihtilaf ve rekabet ortaya sokmamak

Ve hakkı, bâtılın savletinden kurtarmak için...

- nefsini ve enaniyetini

- ve yanlış düşündüğü izzetini

- ve ehemmiyetsiz rekabetkârane hissiyatını terketmek

Birbirine bakıp yardım etmek.

Maksad-ı küllîyi, takviye etmek

ZAMAN ŞAHS-I MANEVİ ZAMANI. EHEMMİYET ŞAHS-I MANEVÎYE GÖRE OLUR. FÂNİ ŞAHSIN MAHİYETİ NAZARA ALINMAMALI. ŞAHS-I MANEVÎYİ EMREDEN VE ŞAHSI NEFYEDEN PARÇALAR

- Böyle olduğu halde Üstadımız öyle zâtların ve Risale-i Nur talebelerinin hakikatlı takdir ve beyanlarına karşı hiddetlenerek, çok defa da hatırlarını kırarak der ki:"Zaman, şahıs zamanı değil, şahs-ı manevî zamanıdır. Risale-i Nur'da şahıs yok, şahs-ı manevî var. Ben bir hiçim; Risale-i Nur, Kur'anın malıdır, Kur'andan süzülmüştür. Şeref ve hüsün Kur'anındır.Şahsımla, Risale-i Nur iltibas edilmiş.Meziyet, Risale-i Nur'a aittir.

Risale-i Nur'un neşrindeki hârika muvaffakıyet ise,Risale-i Nur talebelerine aittir;yalnız şu kadar var ki, şiddetli ihtiyacıma binaen Cenab-ı Hak, Kur'an-ı Hakîm'den bana ilâç ve tiryakları ihsan etti; ben de kaleme aldım. Her nasılsa, bu zamanda birinci tercümanlık vazifesi bana düşmüş.Ben de Risale-i Nur'un talebesiyim.Bir risaleyi şimdiye kadar yüz defa okuduğum halde yine okumaya muhtaç oluyorum. Ben sizlerin ders arkadaşınızım." der. T. 699

- Evvelden beri hem sohbetlerinde, hem mektublarında bu zamanın cemaat zamanı olup, şahsî kemalât ve meziyetlerin hizmet-i imaniyede şahs-ı manevî kadar tesiri olmadığını zikretmesi..

hem fâni şahsından ziyade, Kur'an-ı Hakîm'den nebean eden Risale-i Nur'a nazar edilmesini,

bütün kıymet ve faziletin Risale-i Nur'da tecelli eden hakikat-ı Kur'aniyeye ait olduğunu defalarca ihtar etmesi..

ve kendisine ait böyle bir tarihçe-i hayat hazırlandığını duyduğu zaman:"Tafsilâta lüzum yok. Yalnız Risale-i Nur hizmetine dair bahisler yazılsın."diye haber göndermesi gibi sebeblere binaen, şahsına ait bahisler gayet kısa kesilmiştir. Üstad'ın hayatına temas eden ve daha ziyade hizmet-i Nuriyeye ait mektublar, müdafaalar, muhtelif zamanlara ait o zamandaki ahvalini bir derece ifade eden makale ve hatıralarını olduğu gibi koyduk. T. 21

-Bu zaman cemaat zamanıdır. Ehemmiyet ve kıymet, şahs-ı manevîye göre olur. Maddî ve ferdî ve fâni şahsın mahiyeti nazara alınmamalı.Hususan benim gibi bir bîçarenin kıymetinden bin derece ziyade ehemmiyet vermekle, bir batmanı kaldırmayan zaîf omuzuna, binler batman ağırlığı yüklense altında ezilir.