Hizmet Düsturları — Sayfa 299

Bediüzzaman Vanın Erek dağındaki mağarada ahirete çalışmakta iken şeyh Said isyanı bahanesiyle ehl-i dünya zulmen oradan çıkarıp Barlaya sürgün ediyorlar. Barlada ehl-i dünyanın üstada ettiği enva'-ı zulmü, kader enva'-ı rahmete çevirdiğini üstad şöyle izah ediyor.

Onüçüncü Mektub

Aziz kardeşlerim!

-Hâl ve istirahatımı ve vesika için adem-i müracaatımı ve hâl-i âlem siyasetine karşı lâkaydlığımı pek çok soruyorsunuz. Şu sualleriniz çok tekerrür ettiğinden, hem manen de benden sorulduğundan; şu üç suale, Yeni Said değil, belki Eski Said lisanıyla cevab vermeğe mecbur oldum.

Birinci Sualiniz:İstirahatın nasıl? Hâlin nedir?

Elcevab: Cenab-ı Erhamürrâhimîn'e yüzbin şükür ediyorum ki;ehl-i dünyanın bana ettiği enva'-ı zulmü, enva'-ı rahmete çevirdi.Şöyle ki:

(1)-Siyaseti terk ve dünyadan tecerrüd ederek bir dağın mağarasında âhireti düşünmekte iken,ehl-i dünya zulmen beni oradan çıkarıp nefyettiler.

Hâlık-ı Rahîm ve Hakîm o nefyi bana bir rahmete çevirdi. Emniyetsiz ve ihlası bozacak esbaba maruz o dağdaki inzivayı; emniyetli, ihlaslı Barla Dağlarındaki halvete çevirdi. Rusya'da esarette iken niyet ettim ve niyaz ettim ki, âhir ömrümde bir mağaraya çekileyim. Erhamürrâhimîn bana Barla'yı o mağara yaptı, mağara faidesini verdi. Fakat sıkıntılı mağara zahmetini, zaîf vücuduma yüklemedi.

Yalnız Barla'da, iki-üç adamda bir vehhamlık vardı. O vehhamlık sebebiyle bana eziyet verildi. Hattâ o dostlarım, güya istirahatımı düşünüyorlar. Halbuki o vehhamlık sebebiyle hem kalbime, hem Kur'anın hizmetine zarar verdiler.

(2)-Hem ehl-i dünya bütün menfîlere vesika verdiği ve cânileri hapisten çıkarıp afvettikleri halde, bana zulüm olarak vermediler.

Benim Rabb-ı Rahîmim, beni Kur'anın hizmetinde ziyade istihdam etmek ve Sözler namıyla envâr-ı Kur'aniyeyi bana fazla yazdırmak için, dağdağasız bir surette beni şu gurbette bırakıp, bir büyük merhamete çevirdi.

(3)-Hem ehl-i dünya, dünyalarına karışabilecek bütün nüfuzlu ve kuvvetli rüesaları ve şeyhleri, kasabalarda ve şehirlerde bırakıp akrabalarıyla beraber herkesle görüşmeye izin verdikleri halde,beni zulmen tecrid etti, bir köye gönderdi. Hiç akraba ve hemşehrilerimi,-bir-iki tanesi müstesna olmak üzere-yanıma gelmeye izin vermedi.

Benim Hâlık-ı Rahîm'im o tecridi, benim hakkımda bir azîm rahmete çevirdi. Zihnimi safi bırakıp, gıll u gıştan âzade olarak Kur'an-ı Hakîm'in feyzini olduğu gibi almağa vesile etti.

(4)-Hem ehl-i dünya bidayette, iki sene zarfında iki âdi mektub yazdığımı çok gördü. Hattâ şimdi bile,on veya yirmi günde veya bir ayda bir-iki misafirin sırf âhiret için yanıma gelmesini hoş görmediler, bana zulmettiler.

Benim Rabb-ı Rahîm'im ve Hâlık-ı Hakîm'im o zulmü bana merhamete çevirdi ki,doksan sene manevî bir ömrü kazandıracak şu şuhur-u selâsede,beni bir halvet-i mergubeye ve bir uzlet-i makbuleye koymağa çevirdi."Elhamdülillahi alâküllihal" İşte hal ve istirahatim böyle... M. 46-48

Sahabelerin başına gelen Vak'a-i Cemel, Vak'a-i Sıffîn, ve Vak'a-i Havariç gibi hâdiselerinin altındaki vech-i rahmeti mektubattan şöyle öğreniyoruz.

- Eğer denilse:Mübarek İslâmiyet ve nuranî Asr-ı Saadetin başına gelen o dehşetli kanlı fitnenin hikmeti ve vech-i rahmeti nedir?Çünki onlar, kahra lâyık değil idiler?

Elcevab:Nasılki baharda dehşetli yağmurlu bir fırtına,her taife-i nebatatın, tohumların, ağaçların istidadlarını tahrik eder,inkişaf ettirir;herbiri kendine mahsus çiçek açar; fıtrî birer vazife başına geçer.

Öyle de: Sahabe ve Tâbiînin başına gelen fitne dahi, çekirdekler hükmündeki muhtelif ayrı ayrı istidadları tahrik edip kamçıladı; "İslâmiyet tehlikededir, yangın var!" diye her taifeyi korkuttu, İslâmiyetin hıfzına koşturdu. Herbiri, kendi istidadına göre câmia-i İslâmiyetin kesretli ve muhtelif vazifelerinden bir vazifeyi omuzuna aldı, kemal-i