İhlas Risalesi — Sayfa 37

denilir. Yani, birbirinde fâni olmaktır. Yani: Kendi hissiyât-ı nefsâniyesini unutup, kardeşlerinin meziyyât ve hissiyyatıyla fikren yaşamaktır. Zaten mesleğimizin esası uhuvvettir. Peder ile evlâd, şeyh ile mürid mâbeynindeki vasıta değildir. Belki hakikî kardeşlik vasıtalarıdır. Olsa olsa bir üstadlık ortaya girer.

Mesleğimiz "Halîliye" olduğu için, meşrebimiz "hıllet" tir. Hıllet ise, en yakın dost ve en fedâkâr arkadaş ve en güzel takdir edici yoldaş ve en civanmerd kardeş olmak iktiza eder. Bu hılletin üssü'l-esâsı, samimî ihlâstır. Samimî ihlâsı kıran adam, bu hılletin gayet yüksek kulesinin başından sukut eder. Gayet derin bir çukura düşmek ihtimali var. Ortada tutunacak yer bulamaz.

Evet, yol iki görünüyor. Cadde-i Kübrâ-yı Kur'âniye olan şu mesleğimizden şimdi ayrılanlar, bize düşman olan dinsizlik kuvvetine bilmeyerek yardım etmek ihtimâli var. İnşâallah, Risale-i Nur yoluyla Kur'ân-ı Mu'cizü'lBeyân'ın daire-i kudsiyesine girenler daima nûra, ihlâsa, îmâna kuvvet verecekler ve öyle çukurlara sukut etmeyeceklerdir.

Ey hizmet-i Kur'âniye'de arkadaşlarım! ihlâsı kazanmanın ve muhafaza etmenin en müessir bir sebebi, "râbıta-i mevttir."

Evet, ihlâsı zedeleyen ve riyâya ve dünyaya