Yirmibirinci Lem'a

Yirmibirinci Lem'a

İhlâs Hakkında

Onyedinci Lem'anın Onyedinci Notasının yedi mes'elesinden Dördüncü Mes'elesi iken, ihlâs münasebetiyle Yirminci Lem'anın İkinci Noktası oldu. Nûrâniyetine binâen Yirmibirinci Lem'a olarak Lemeat'a girdi.

(Bu Lem'a lâakal her onbeş günde bir defa okunmalı.)

Ey âhiret kardeşlerim ve ey hizmet-i Kur'âniye'de arkadaşlarım! Bilirsiniz ve biliniz: Bu dünyada, hususan uhrevî hizmetlerde; en mühim bir esas,en büyük bir kuvvet,en makbul bir şefaatçı,en metin bir nokta-i istinad,en kısa bir tarîk-ı hakikat,en makbul bir dua-yı mânevî,en kerâmetli bir vesile-i makàsıd,en yüksek bir haslet,en sâfî bir ubûdiyet "İhlâs"tır.

Madem ihlâsta mezkûr hassalar gibi çok nurlar var ve çok kuvvetler var.. ve madem bu müthiş zamanda ve dehşetli düşmanlar mukabilinde ve şiddetli tazyikat karşısında ve savletli bid'alar, dalâletler içerisinde bizler gayet az ve zayıf ve fakir ve kuvvetsiz olduğumuz halde, gayet ağır ve büyük ve umumî ve kudsî bir vazife-i îmâniye ve hizmet-i Kur'âniye omuzumuza ihsân-ı İlâhî tarafından konulmuş.

Elbette herkesten ziyade bütün kuvvetimizle ihlâsı kazanmaya mecbur ve mükellefiz. Ve ihlâsın sırrını kendimizde yerleştirmek için gayet derecede muhtacız. Yoksa, hem şimdiye kadar kazandığımız hizmet-i kudsiye kısmen zâyi olur, devam etmez; hem şiddetli mes'ul oluruz.

âyetindeki şiddetli tehdidkârâne nehy-i İlâhîye mazhar olup, saâdet-i ebediye zararına; manasız,