Onüçüncü İşaret

ONÜÇÜNCÜ İŞARET

"Üç Nokta"dır.

Birinci Nokta: Şeytanın en büyük bir desisesi: Hakâik-i îmâniyenin azameti cihetinde dar kalbli ve kısa akıllı ve kasır fikirli insanları aldatır, der ki: "Bir tek zât, umum zerrât ve seyyarât ve nücûmu ve sâir mevcûdâtı bütün ahvâliyle tedbir-i rubûbiyetinde çeviriyor, idare ediyor deniliyor. Böyle hadsiz acib, büyük mes'eleye nasıl inanılabilir? Nasıl kalbe yerleşir? Nasıl fikir kabul edebilir?" der. Acz-i insanî noktasında bir hiss-i inkârî uyandırıyor.

Elcevap: Şeytanın bu desisesini susturan sır: "Allahü Ekber"dir. Ve cevâb-ı hakikîsi de "Allahü Ekber"dir. Evet "Allahü Ekber"in ziyâde kesretle şeâir-i İslâmiye'de tekrarı, bu desiseyi mahvetmek içindir. Çünkü insanın âciz kuvveti ve zaîf kudreti ve dar fikri, böyle hadsiz büyük hakikatları "Allahü Ekber" nuruyla görüp tasdik ediyor ve "Allahü Ekber" kuvvetiyle o hakikatları taşıyor ve "Allahü Ekber" dâiresinde yerleştiriyor ve vesveseye düşen kalbine diyor ki:

Bu kâinatın gâyet muntazamca tedbir ve tedvîri bilmüşâhede görünüyor. Bunda iki yol var:

Birinci yol: Mümkündür, fakat gâyet azîmdir ve hârikadır. Zâten böyle hârika bir eser, bir hârika san'ât ile, çok acib bir yol ile olur. O yol ise, mevcudât belki zerrât adedince vücudûnun şâhitleri bulunan bir Zât-ı Ehad ve Samed'in rubûbiyetiyle ve irâde ve kudretiyle olmasıdır.

İkinci yol: Hiçbir cihet-i imkânı olmayan ve imtinâ derecesinde müşkülâtlı ve hiçbir cihette mâkul olmayan şirk ve küfür yoludur. Çünkü, Yirminci Mektup ve Yirmiikinci Söz gibi çok risalelerde gâyet kat'î isbât edildiği üzere: O vakit kâinatın herbir mevcudunda ve hattâ herbir zerresinde bir ulûhiyet-i mutlaka ve bir ilm-i muhît ve hadsiz bir kudret bulunmak lâzım geliyor. Tâ ki, mevcûdâtta bilmüşâhede görünen nihâyet derecede nizam ve intizam ve gâyet hassas mîzan ve imtiyaz ile mükemmel ve müzeyyen olan nukûş-u sanat vücud bulabilsin.

Elhâsıl: Eğer tam lâyık ve tam yerinde olan azametli ve kibriyâlı rubûbiyet olmazsa, o vakit her cihetçe gayr-ı mâkul ve mümteni bir yol takib etmek lâzım gelecek. Lâyık ve lâzım olan azametten kaçmakla, muhâl ve imtinâa girmeyi, şeytan dahi teklif edemez.