İman Hakikatleri — Sayfa 113

fâik bir kemâl görünüyor. Bilbedâhe hak ve hakikat, nübüvvet içindedir ve nebîler elindedir. Dalâlet, şer ve hasâret, onun muhâlifindedir.

Mehâsin-i ubûdiyetin binlerinden yalnız buna bak ki, Nebî Aleyhisselâm, ubûdiyet cihetiyle muvahhidînin kalblerini îd ve Cuma ve cemaat namazlarında ittihad ettiriyor ve dillerini bir kelimede cem' ediyor. Öyle bir surette ki; şu insan, Mâbûd-u Ezelî'nin azamet-i hitâbına, hadsiz kalblerden ve dillerden çıkan sesler, duâlar, zikirler ile mukâbele ediyor. O sesler, duâlar, zikirler birbirine tesânüd ederek ve birbirine yardım edip ittifâk ederek öyle geniş bir surette Mâbûd-u Ezelî'nin ulûhiyetine karşı bir ubûdiyet gösteriyor ki; güya küre-i Arz kendisi o zikri söylüyor, o duâyı ediyor ve aktârıyla namaz kılıyor ve etrafıyla semâvâtın fevkinde izzet ve azametle nâzil olan

emrini, küre-i Arz imtisâl ediyor. Bu sırr-ı ittihâd ile, kâinat içinde bir zerre gibi zaîf, küçük bir mahlûk olan şu insan, ubûdiyetin azameti cihetiyle Hâlık-ı Arz ve Semâvat'ın mahbub bir abdi ve Arz'ın halifesi, sultanı ve hayvânâtın reisi ve hilkât-ı kâinatın neticesi ve gayesi oluyor.