İman Hakikatleri kitabının 127. sayfası — Onüçüncü Nota bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

Dördüncü Mes'ele:Esbâb-ı zâhiriye eliyle gelen nîmetleri, o esbab hesâbına almamak gerektir. Eğer o sebep ihtiyar sahibi değilse –meselâ hayvan ve ağaç gibi– doğrudan doğruya o nimeti Cenâb-ı Hak hesâbına verir. Madem o, lisân-ı hal ile Bismillâh der, sana verir. Sen de Allah hesâbına olarak Bismillâh de, al. Eğer o sebep ihtiyar sahibi ise; o Bismillâh demeli, sonra ondan al, yoksa alma.

Çünkü

وَلاَ تَاْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللّٰهِ عَلَيْهِ

âyetinin mânâ-yı sarîhinden başka bir mânâ-yı işârîsi şudur ki: "Mün'im-i Hakikî'yi hatıra getirmeyen ve onun nâmıyla verilmeyen nîmeti yemeyiniz!" demektir.

O halde hem veren Bismillâh demeli, hem alan Bismillâh demeli. Eğer o Bismillâh demiyor fakat sen de almaya muhtaç isen; sen Bismillâh de, onun başı üstünde rahmet-i İlâhiye'nin elini gör, şükür ile öp, ondan al. Yâni, nîmetten in'ama bak, in'âmdan Mün'im-i Hakikî'yi düşün. Bu düşünmek bir şükürdür. Sonra o zâhirî vasıtaya istersen duâ et. Çünkü o nîmet onun eliyle size gönderildi. Esbâb-ı zâhiriyeyi perestiş edenleri aldatan; iki şeyin beraber gelmesi veya bulunmasıdır ki, "iktiran" tâbir edilir, birbirine illet zannetmeleridir. Hem bir şeyin ademi, bir nîmetin mâdum olmasına

İman Hakikatleri — Sayfa 127

İman Hakikatleri uygulamada, çevrimdışı