İman Hakikatleri — Sayfa 17

huzûr-u kibriyasında kemerbeste-i ubudiyet olmak demek olan asr namazını kılmak; ne kadar ulvî bir vazife, ne kadar münâsib bir hizmet, ne kadar yerinde bir borc-u fıtrat edâ etmek, belki gayet hoş bir saâdet elde etmek olduğunu; insan olan anlar.

Mağrib vaktinde –ki o zaman– hem kışın başlamasında, yaz ve güz âleminin nâzenîn ve güzel mahlûkatının vedâ-i hazînânesi içinde gurûb etmesinin zamânını andırır. Hem, insanın vefatıyla bütün sevdiklerinden bir firâk-ı elîmâne içinde ayrılıp kabre girmek zamânını hatırlatır. Hem, dünyanın zelzele-i sekerat içinde vefatıyla, bütün sekenesi başka âlemlere göçmesi ve bu dâr-ı imtihan lâmbasının söndürülmesi zamânını andırır, hatırlatır. Ve zevâlde gurûb eden mahbublara perestiş edenleri, şiddetle ikaz eder bir vakittir.

İşte akşam namazı için böyle bir vakitte fıtraten bir Cemâl-i Bâkî'ye âyine-i müştak olan rûh-u beşer; şu azîm işleri yapan ve bu cesîm âlemleri çeviren, tebdil eden Kadîm-i Lemyezel ve Bâki-i Lâyezâl'in arş-ı azametine yüzünü çevirip, bu fânîlerin üstünde "Allahu Ekber" deyip, onlardan ellerini çekip, hizmet-i Mevlâ için el bağlayıp, Daim-i Bâkî'nin huzûrunda kıyâm edip; "Elhamdülillah" demekle,