İman Hakikatleri — Sayfa 23

gibi, her senede, her asırdaki enva'-ı mevcûdât, hattâ Arz, hattâ dünya; birer muntazam ordu, belki birer mutî nefer gibi vazife-i ubudiyet-i dünyeviyesinden, emr-i

ile terhis edildiği zaman; yâni, âlem-i gayba gönderildiği vakit, nihâyet intizam ile zevâlde gurûb seccâdesinde "Allahu Ekber" deyip secde ettikleri...

Hem emr-i

den gelen bir sayha-i ihyâ ve îkaz ile yine baharda; kısmen aynen, kısmen mislen haşrolup, kıyam edip, kemerbeste-i hizmet-i Mevlâ oldukları gibi; şu insancık, onlara iktidâen o Rahmân-ı Zülkemâl'in, o Rahîm-i Zülcemâl'in bârgâh-ı huzurunda hayret-âlûd bir muhabbet, beka-âlûd bir mahviyet, izzet-âlûd bir tezellül içinde "Allahu Ekber" deyip sücûda gitmek; yâni, bir nevi mi'râca çıkmak demek olan işâ' namazını kılmak; ne kadar hoş, ne kadar güzel, ne kadar şirin, ne kadar yüksek, ne kadar azîz, lezîz, ne kadar mâkul, münâsib bir vazife, bir hizmet, bir ubûdiyet, bir ciddî hakikat olduğunu elbette anladın.

Demek şu beş vakit; herbiri, birer inkılâb-ı azîmin işârâtı ve icrâât-ı cesîme-i Rabbâniye' nin