Konferans — Sayfa 139

O zât-ı zîhavârık; daha hadd-i büluğa ermeden bir allâme-i bîadîl halinde bütün cihan-ı ilme meydan okumuş, münazara ettiği erbab-ı ulûmu ilzam ve iskât etmiş, her nerede olursa olsun vakî olan bütün suallere, mutlak bir isâbetle ve aslâ tereddüt etmeden cevap vermiş, ondört yaşından itibaren üstadlık pâyesini taşımış ve mütemadiyen etrafına feyz-i ilim ve nur-u hikmet saçmış, izahlarındaki incelik ve derinlik ve beyanlarındaki ulviyet ve metânet ve tevcihlerindeki derin feraset ve basîret ve nur-u hikmet, erbab-ı irfanı şaşırtmış ve hakkıyla "Bediüzzaman" ünvan-ı celilini bahşettirmiştir. Mezâyâ-yı âliye ve fezail-i ilmiyesiyle de din-i Muhammedî'nin (A.S.M.) neşrinde ve isbatında bir kemal-i tam halinde rûnüma olmuş olan böyle bir Zât elbette Seyyidü'l-Enbiya Hazretleri'nin (A.S.M.) en yüksek iltifatına mazhar ve en âlî himaye ve himmetine naildir. Ve şüphesiz o Nebiyy-i Akdes'in (A.S.M.) emir ve fermanıyla yürüyen ve tasarrufuyla hareket eden ve O'nun envâr ve hakâikına vâris ve mâkes olan bir zât-ı kerimü's-sıfattır.

Envâr-ı Muhammediye'yi (A.S.M.) ve maârif-i Ahmediye'yi (A.S.M.) ve füyûzat-ı şem-i İlâhîyi en müşa'şa bir şekilde parlatması ve