Konferans — Sayfa 77

İkincisi:Risale-i Nur, mûterizlerin şüphelerini zikretmeden öyle bir tarzda hakikatı beyan ediyor ki; şüpheler ve vehimlerin zihne gelmesi ihtimali kalmaz. Bir kısım ulema-i Mütekellimîn gibi, muarızın şüphesini zikrettikten sonra cevap vermek zararlı oluyor. Şüpheler zihinlerde iz bırakıyor. Ne kadar kat'î cevap da verilse, nefis ve şeytan o izlerden istifade etmesi cihetiyle; Risale-i Nur, o meslekte gitmemiş. Hiç zarar vermeden kat'î cevap verir. Daha vehmin vücudunun imkânı kalmaz. Yalnız bir iki risale, şeytanın bazı şüphelerini yazmış; fakat o derece kat'î reddetmiş ki; şeytan olmasa idi, müslüman olacaktı...

Hatta Mu'cizat-ı Kur'âniye'de zikredilen ve herbiri birer lem'a-i i'caz gösteren yüzer âyât, medar-ı itiraz olmuş âyetlerdir. Halbuki, onları okuyanlarda değil şüphe, hiçbir vesvese ve vehim de hatıra gelmez.

Meselâ

Âyetiyle; Mûsâ Aleyhisselâm'a karşı muharebe eden Firavun, gark olacağı zaman îman etmiş. Gerçi sekerat vaktinde o îman makbul değil. Fakat o makbul olmayan îmana, îmanın mahiyetine hürmet için bir mükâfat olarak Cenâb-ı Hak, o Firavunun bedenine necat vereceğini haber