Mukaddime

Mukaddime

Akàidî ve îmânî hükümleri kavî ve sâbit kılmakla meleke haline getiren, ancak ibâdettir. Evet, Allah'ın emirlerini yapmaktan ve nehiylerinden sakınmaktan ibaret olan ibâdetle, vicdânî ve aklî olan îmânî hükümler terbiye ve takviye edilmezse, eserleri ve tesirleri zayıf kalır. Bu hâle, âlem-i İslâm'ın hâl-i hazırdaki vaziyeti şâhiddir.

Ve kezâ ibâdet, dünya ve âhiret saadetlerine vesîle olduğu gibi, maaş ve maâde, yâni dünya ve âhiret işlerini tanzime sebebdir ve şahsî ve nev'î kemâlâta vasıtadır ve Hâlık ile abd arasında pek yüksek bir nisbet ve şerefli bir râbıtadır.

İbâdetin dünya saadetine vesile olduğunu îzah eden cihetler:

Birisi: İnsan, bütün hayvanlardan mümtaz

ve müstesnâ olarak, acib ve latîf bir mîzac ile yaratılmıştır. O mîzac yüzünden, insanda çeşit çeşit meyiller, arzular meydana gelmiştir. Meselâ, insan; en müntehab şeyleri ister, en güzel şeylere meyleder, zînetli şeyleri arzu eder, insâniyete lâyık bir maîşet ve bir şerefle yaşamak ister.

Şu meyillerin iktizası üzerine, yiyecek, giyecek ve sâir hâcetlerini, istediği gibi güzel bir şekilde tedârikinde çok san'atlara ihtiyacı vardır. O san'atlara vukufu olmadığından, ebnâ-yı cinsiyle teşrik-i mesâi etmeye mecbur olur ki; herbirisi, semere-i sa'yiyle arkadaşına mübâdele suretiyle yardımda bulunsun ve bu sayede ihtiyaçlarını tesviye edebilsinler.

Fakat insandaki kuvve-i şeheviye, kuvve-i gadabiye, kuvve-i akliye Sâni' tarafından tahdid edilmediğinden ve insanın cüz'-i ihtiyarîsiyle terakkisini temin etmek için bu kuvvetler başıboş bırakıldığından, muâmelâtta zulüm ve tecavüzler vukua gelir. Bu tecavüzleri önlemek için, cemaat-ı insâniye, çalışmalarının semerelerini mübâdele etmekte adâlete muhtaçtır.

Lâkin her ferdin aklı, adâleti idrakten âciz olduğundan, küllî bir akla ihtiyaç vardır ki; ferdler, o küllî akıldan istifade etsinler. Öyle