Küçük Sözler kitabının 24. sayfası — Beşinci Söz bölümü. Yukarıdaki okuyucu bu sayfadan açılır; metin aşağıda basılı nüsha görünümüyle.

Ona sorulsa: "Ne yapıyorsun?"

"Devletin angaryasını çekiyorum." der. Demiyor: "Nafakam için çalışıyorum."

Diğer şikemperver ve acemî nefer ise, tâlime ve harbe dikkat etmezdi. "O, devlet işidir. Bana ne!" derdi. Dâim nafakasını düşünüp onun peşine dolaşır, taburu terkeder, çarşıya gider, alışveriş ederdi.

Birgün, muallem arkadaşı ona dedi: "Birâder, asıl vazifen tâlim ve muhârebedir. Sen, onun için buraya getirilmişsin. Pâdişaha itimad et. O, seni aç bırakmaz. O, O'nun vazifesidir. Hem sen, âciz ve fakirsin, her yerde kendini beslettiremezsin. Hem mücahede ve seferberlik zamânıdır. Hem sana ‘âsîdir' der, cezâ verirler. Evet, iki vazife peşimizde görünüyor. Biri; pâdişahın vazifesidir. Bazen biz onun angaryasını çekeriz ki, bizi beslemektir. Diğeri; bizim vazifemizdir. Pâdişah bize teshîlât ile yardım eder ki, tâlim ve harbdir."

Acaba o serseri nefer, o mücahid mualleme kulak vermezse, ne kadar tehlikede kalır, anlarsın!

İşte ey tenbel nefsim! O dalgalı meydân-ı harb, bu dağdağalı dünya hayatıdır. O taburlara taksim edilen ordu ise, cem'iyet-i beşeriyedir. Ve o tabur ise, şu asrın Cemaat-ı İslâmiye'sidir. O iki nefer ise; biri: Ferâiz-i

Küçük Sözler — Sayfa 24

Küçük Sözler uygulamada, çevrimdışı