Küçük Sözler — Sayfa 26

Demek, derd-i maişet için namazını terkeden, o nefere benzer ki: Tâlimi ve siperini bırakıp, çarşıda dilencilik eder. Fakat, namazını kıldıktan sonra Cenâb-ı Rezzâk-ı Kerîm'in Matbaha-i Rahmet'inden tâyinatını aramak, –başkalara bâr olmamak için– kendisi bizzât gitmek; güzeldir, mertliktir; o dahi bir ibâdettir.

Hem, insan ibâdet için halk olunduğunu, fıtratı ve cihâzât-ı mâneviyesi gösteriyor.Zîrâ, hayât-ı dünyeviyesine lâzım olan amel ve iktidar cihetinde; en ednâ bir serçe kuşuna yetişmez. Fakat, hayât-ı maneviye ve uhreviyesine lâzım olan ilim ve iftikar ile tazarru ve ibâdet cihetinde hayvânâtın sultânı ve kumandanı hükmündedir.

Demek ey nefsim! Eğer hayât-ı dünyeviyeyi gaye-i maksad yapsan ve ona dâim çalışsan, en ednâ bir serçe kuşunun bir neferi hükmünde olursun. Eğer hayât-ı uhreviyeyi gaye-i maksad yapsan ve şu hayatı dahi ona vesile ve mezraa etsen ve ona göre çalışsan, o vakit hayvânâtın büyük bir kumandanı hükmünde ve şu dünyada Cenâb-ı Hakk'ın nazlı ve niyazdar bir abdi, mükerrem ve muhterem bir misafiri olursun.

İşte sana iki yol, istediğini intihâb edebilirsin. Hidayet ve tevfîkı Erhamürrâhimîn'den iste...